9 Eylül 2013 Pazartesi

Seni çok seviyorum babacım!


Bugün babacığımın doğumgünü. Artık ailenin her ferdi için birşeyler karalamadan içim rahat etmiyor. Hele söz konusu babam olursa asla!

60. yaşına girdi benim pamuk babam. Pamuk diyorsam, saçından başından bahsetmiyorum. Yumuşacık yüreğinden bahsediyorum. Çocuklarını hiç kırmayan, onlara içi titreyerek bakan, karısına son derece düşkün, ona kötü bir şey olduğunda yüzünü bir hüzün bulutu kaplayan babamdan.

Ben hayatımda böyle samimi, böyle dürüst, böyle insancıl birini görmedim, göremeyeceğim. Belki kendi çocukluğu çok gezgin bir şekilde geçtiğinden, belki de hamurunda olduğundan babam bana tam yaşamak isteyeceğim bir hayat yaşattı.

İlkokuldaki org derslerimden tutun, üniversitede İstanbul'u bilmiyorum diye özel yurtta kalırken, 3. ayda beni 'gel gezelim' diye dışarı çıkarıp bana ev tutmuş olmasına kadar, her sözüme güvendiği, her yanlışımda arkamda oluşuna kadar hep bir güç hissettirdi bana.

Sayesinde kendine güvenen bir insan oldum, ayakları yere basan bir kadın. Sayesinde problemlere daha çabuk çözümler üretir oldum. Sayesinde daha umarsız, bazen de şımarık oldum.

Ama hep insanlara sevgi dolu oldum. Çünkü babam bana küçüklükten sevgiyi aşıladı. Hayatımdaki herkesi koşulsuz seviyorum, dürüstçe,Sevgilimi, arkadaşlarımı... Babam başka ama. O sadece benim değil kuzenimin de babası, erkek arkadaşımın da babası, bazen teyzemin de babası. Yüreği öyle geniş ki herkesin babası olabilecek kadar babalık var onda.

Hep derler ya arkadaşlarını seçebilirsin ama aileni seçemezsin diye... Reenkarnasyon denen bir şey varsa, geçmiş yaşantımda öyle iyi bir şey yapmışım ki böyle bir aileyle ödüllendirilmişim.

Umarım babam çok daha uzun yıllar boyunca başımızda olur. Sevgisiyle hayatın kötülüklerini üzerimize bile değdirmeden atlatabildiğimiz bir kalkan olur, en yakın sırdaşım olur... En yürekten dileğim bu.

Seni çok seviyorum babacım!

1 yorum:

  1. Apo'yu tebrik ediyorum. Babasıyla gurur duyduğu içinde Zehrayı iki kez kutluyorum.

    YanıtlaSil